Salih

Allah'a en sevgili amel, kişiyi Allah'a en sevdiren ve manen O’na en yakın kılan, dost kılan, velî kılan amel, Allah Teâlâ’nın farz kıldığı amellerdir. Çünkü onu Allah farz kılmıştır ve kul Allah'a inanarak, severek, ihlasla ve içtenlikle itaat etmektedir.

Bir de nafile ibadet ve ameller var kişiyi Yüce Allah'a yaklaştıran. Bunlar bir derya gibidir, ucu bucağı yoktur. İnanarak, severek, ihlasla ve içtenlikle ne kadar çok yapılırsa kişiyi, manen Allah Teâlâ’ya yakın kılar, manevi yakınlığa kavuştururlar.

Allah Teala bir kudsi hadiste şöyle buyurmuştur:

"Kulum, farz ettiğim şeylerden daha sevgili hiçbir şey ile bana manen yakalaşamaz. Bir de kulum nafileler ile bana peyderpey yaklaşa yaklaşa nihayet öyle bir hale gelir ki, ben onu severim. Onu sevdiğim vakit de onun işitmesine vasıta olan kulağı, görmesine vasıta olan gözü, tutup yakalamasına vasıta olan eli, yürümesine yarayan ayağı, (anlamasına aracı olan kalbi, söylemesine vasıta olan dili) olurum. Böyle biri benden bir şey isterse muhakkak veririm. Bana sığınırsa, onu korurum." (Buhari, Rikak 38)

İşte meseleye bir başka açıdan yaklaştığımız zaman, Allah'a en yakın olma imkanına en fazla sahip olan insan, şüphesiz ki İslam devlet başkanı, yani halifedir. Sonra, derece derece diğer idareciler gelir. Çünkü o ve ondan başlayarak mertebelerine göre halka yaklaşan diğer idareciler, bir yandan kişisel farzlarını yerine getirerek Allah tarafından dostluğa kabule kazanılırken, diğer taraftan, yönetim farzını da yerine getiriyorlar.

Konuyu biraz daha açalım.

Toplumsal hayatta öyle farz-ı ayn veya kifayeler vardır ki, başta adil idareciler olmadan onları yerine getirebilmek mümkün değildir. Bir toplumda barış, huzur, istikrar, adalet, eşitlik, hukukun üstünlüğü, ilim ve denge olmadan, insanlar ne ibadet yapabilir, ne de iş kurup kalkınabilir. İslam devlet başkanları bütün bu güzelliklerin vesilesidir.

Böylece onlar öyle bir makamda bulunuyorlar ki, ülke içinde yaşayan insanların farz olsun nafile olsun bir çok görevlerini yerine getirebilmeleri onların varlığına ve adil yönetimine bağlıdır.

Dolayısıyla onların yerine getirilmesinin sevabından da idarecilere bir hisse gidecektir. Çünkü dinimizde "sebep olan yapan gibidir" diye bir kural vardır. (Tirmizi, İlim, 14)

Öyleyse İmamın - halifenin adil yönetimi altında, huzurla görevini yapan insanların her yaptığı farz ve nafile ibadet ve Salih amellerden, o imkanı hazırlama ve sebep olma, hatta eğitim, öğretimle belletme, yönlendirme, fırsat ve imkan hazırlama gibi bir çok sebeplerle, devlet başkanına ve sair idarecilere, dolaylı olarak sevaplar gitmektedir.

Dolayısıyla adil imamlar, yani halifeler görevlerinin başında bulundukları zaman, ülke içinde yapılan bütün farz, vacip, nafile ibadet, taat ve salih amellerden hisse sahibi olacaklardır. Bu ne büyük bir sevap kaynağıdır Allah aşkına.!

İşte buna şahit olarak iki hadis-i Şerif:

"Adil hükümdarın bir günü altmış yıllık (nafile) ibadetten daha üstündür. Yeryüzünde hakka dayalı bir haddin (şer’î cezanın) uygulanması, kırk sabah yağmurdan daha faydalı ve verimlidir." (Münziri, et-Terğib vet-Terhib:3/450. Celal Yıldırım, Kaynaklarıyla Ahkam Hadisleri, 6/659(1038))

"Rasulullah'ın (a.s) Ebu Hüreyre'ye (r.a) şöyle buyurduğu belirtilmiştir:

"Ya Ebu Hüreyre! Bir saatlik adalet, gündüzü namaz, gecesi oruçla geçirilen altmış yıllık (nafile) ibadetten daha üstündür. Ya Ebu Hureyre! Bir hükümde bir saatlik zulüm, Allah katında altmış yıllık günahtan daha büyük ve daha ağırdır."22 (Münziri, et-Terğib: 3/450.C.Yıldırım.a.y. (1039))

Herhalde bunu düşündüğündendir ki İbrahim Ethem'in ömrünün sonunda şöyle dediği söylenilir: "O zaman bu aklım olsaydı, idareciliği bırakmazdım."

Yani “en büyük sevap ve velayeti, orada arardım” demek istiyordu herhalde. İyi güzel de, bu günkü aklı o zaman bulmak da mesele. O yaptığı mücahedeler olmasaydı bugünkü aklı belki de asla bulamayacaktı. “Olanda hayır vardır” demişler…

Bütün bunlar İslam devletinde yönetici olanlar içindir. Acaba laik devlette yönetici olanlara da bu sevaplar var mıdır?

Ameller “niyetlere göre” olduğu kadar, aynı zamanda “İslamî ölçülere uygunluğuna göredir” de. Laik devlet dini dışlamışsa, dinin de kendisini dışlamasına bir diyeceği olmaz herhalde.

Tıpta koruyucu hekimlik birinci derecede önemli bir daldır. Çünkü Allah, insanları sıhhatli olarak yaratıyor. Bize düşen görev çocuğun sıhhatini mikroplara, soğuğa, gıdasızlığa karşı korumaktır.

Ahlaki yönden de bütün çocukları İslâm fıtratı üzerine yaratıyor. Bize düşen görev onun tertemiz gönül aynasını kirletecek şeylerden korumaktır.

İlkokulda öğretmen her gün çocuğunuzun üzerine mürekkep damlatarak elbisesini kirletse okula gider ve durumu önce öğretmenle görüşürsünüz, sonra müdüre de durumu bildirirsiniz.

Peki, çocuklarınızın beynine neler verildiğini hiç merak eder misiniz?

Elbisedeki lekeyi temizlemeniz mümkündür ama beynine bırakılan kir, çocuğun hortumcu, hırsız, kapkaççı, yağcı, kiralık katil, organ taciri, kadın taciri Cehennemlik vs.. olmasına sebep olabilir.

Onun için Rabbimiz Rum suresinin 30'uncu ayetinde yaratılışımızda bize verilen o özelliğin İslâm olduğuna işaret eder ve ona yönelmemizi ister. O fıtratın korunması için topyekûn eğitim seferberliği yapmamız gerekir.

31'inci ayette yönelmenin şeklini tarif ederken yürekten Allah'a yönelmemizin ardından bedenen de namazla Allah'a yönelerek müşriklerden olmamamız emredilir.

32'nci ayette de müşriklerin bir özelliğine dikkatimizi çeker ki o, en fazla sakınılması gereken özelliktir. O, da bölünüp parçalanma ve her grubun kendi yanındakiyle sevinme hastalığıdır.

Geçmiş hak dinlerde parçalanmalar meydana gelmiş, her grup kendi din kitabını kendisi düzenlemiş, altı yüzün üzerinde İncil ortaya çıkmış ve her grup kendisininkini en doğru olarak kabul etmiş.

Rabbimiz, bizim bu duruma düşmememiz için bu ayetleri ile uyarıyor. Bu uyarıya biz uymuşuz ve bir tek kitapta karar kılmışız. Dünyanın neresine giderseniz bütün Müslümanların elindeki kitap Kur'an'dır ve bütün Mushaflar arasında harf veya nokta farkı yoktur.

Bugüne kadar "Hocam bu Müslümanlar arasındaki ayrılıklar niçin? Neden hep parçalanan biz oluyoruz?" diyorlardı. Benim cevabım "Hayır, biz ayrı değiliz. Çıkarlarımız nedeni ile ayrı gibi görünürüz ama Kur'an'a, Sünnete, dinimize hizmet eden değerli mezhep imamlarına ve o yolda yürüyenlere dil uzatıldığında hemen bir araya geliriz." olurdu.

Biz şunlara dikkat edelim:

Hiç bir kitabı Kur'an'ın önüne geçirmeyelim.

Hiçbir insanı Peygamberimizin önüne geçirmeyelim.

"Hocam geçiren mi var ki?

Evet var. Farkında olmadan yapıyoruz bunu.

Kur'an veya Sahih sünnetin açık, net, yorumsuz bir şekilde bildirdiğiyle, batılı birinin sözü çelişse bazı hastalıklı insanlarımız, Kur'an'ın manasını batılının sözüne göre tahrifat yaparak yorumlamaya kalkar.

Meselâ, bir insanın yanında bir adam, Kur'an'a sataşan bir konuşmaya başlasa, ses çıkaran, cevap verenler çok olacağı gibi bazı insanlar ses çıkarmaz ama o ses çıkarmayanın şeyhine veya önderine laf edecek olursa müdahale eder. Bu da yanlışlardan biridir ve en büyüklerindendir.

Bir tanıdığım "Hocam, yeni taşındığım sitede beni hemen birkaç gün içinde filancı olarak tanıdılar ve öyle hitap ediyorlar" dediğinde hata, site sakinlerinin değil, hata, o izlenimi veren sana aittir. Sen o yönünü öne çıkarmışsın. İyi bir Müslüman olduğunu öne çıkarsaydın o Müslüman insanlar, senin hakkında "İyi bir Müslüman" diyeceklerdi" dedim.

Biz, Allah'ın bize uzattığı ve "Allah'ın ipi" (Âl-i İmran 103) diye isimlendirdiği Kur'an etrafında birleşir, örnek olarak da Rasülünü alırsak parçalanmayı önleriz.

Rabbimiz buyurur: "Ey iman edenler, Allah ve Rasülü'nün önüne geçmeyin ve Allah'tan sakının, şüphesiz Allah her şeyi işiten, her şeyi bilendir." (Hucurat Suresi: Ayet 1)